شاید ...

شاید گاه آن رسیده باشد

که فصلی تازه را آغاز کنم ...

نیمه ی فصل سرد گذشت . فصل سرد 1386 و من به گام های پیاپی ام می اندیشم بر روی برفها ، فصل سردی در گذشته .

و من چقدر این فصل سرد را دوست دارم . فصلی که یادآور فصلی است که تنها برای فرار از انجماد راه رفتم...راه رفتم...راه رفتم و رد پاهایم بر برفها ماند . فصل سردی که زمستان نامه اش یادگار عزیزی در زندگی ام است و گاهی که دلتنگ می شوم صفحه ای از آن را می خوانم و دلم می خندد به دلتنگیهای آنروز ، به دلتنگیهای امروز... دلم می خندد و انگار هزار ستاره ی برفی در دلم می رقصند با یک موسیقی بهاری.

سلام

نه ... واقعا نمیشه ... باید یه ۲-۳ ماهی برم و اساسی به کارهای عقب مانده ام برسم .

دوستتان دارم

به امید دیدار.

تو بازار کتاب گشت می زنم . می زنم بیرون . نم نم بارون پاییزی حال تازه ای به آدم میده انگار تا بارون پاییزی نزنه آدم از تابستون خداحافظی واقعی نکرده . کاست های موسیقی مثل همیشه برایم جذابند و نمی دانم به چه هوایی "کردانه" صدیق تعریف انتخاب میشه .

شب به نوای صدیق تعریف توی حال و هوای زیبای کردستان گوش میدم و با اینکه کلمه ای کردی نمی دونم چقدر به دلم می شینه . چقدر موسیقی زبان قشنگیه . یادم به جمله افتاد که روزی جایی خوندم : دوری کن از کسی که از موسیقی دوری میکنه .

نتیجه ۱ : غصه ی گیر نیاوردن بلیط کنسرت شجریان یادم رفت !

نتیجه ۲ : به دوست کردم که ۲-۳ سالی ازش بی خهبر بودم زنگ زدم و چقدر خوب شد.

* من را ببخشید که نظم و ترتیبی نداره اینجا . سعی می کنم آخر هفته ها بیام .

ساعت ۵ سحرگاه ٬ ۲۳ مهر ٬ یادآور یه اتفاقه ٬ اتفاق چشم بازکردن من به دنیایی که حتما بی صبرانه منتظر من بوده !

"مارک هلپرین" :

در جهان هیچ چیز برحسب تصادف و اتفاق نیست و در آینده هم هرگز چنین نخواهد بود . خواه این یک سلسله روزهای با آسمان آبی و صاف همراه با فجر و شفق طلایی تیره ٬ یا فعالیتهای سیاسی پرآشوب ٬ یا پیدایش یک شهر بزرگ ٬ یا ساختار کریستالی یک سنگ جواهر که هرگز به خود نور ندیده ٬ یا نصیب افراد از بخت و اقبال ٬ یا ساعت برخاستن شیرفروش محله از خواب صبحگاهی ٬ یا موضع برخورد یک الکترون ٬ یا بروز زمستانهای سرد یکی بعد از دیگری . حتی الکتونها که حرکات آنها به ظاهر نمونه کامل پدیده های غیرقابل پیش بینی است موجودات رام و فرمانبرداری هستند که با سرعت نور می چرخند و دقیقا به همانجایی که مقرر است می روند . آنها صدای آژیر مانند ضعیفی دارند که اگر با ترتیب و ترکیب درک و فهم شوند ٬ همانند صدای وزش باد در جنگل مطبوع هستند و درست همان کاری را می کنند که به آنها تکلیف شده و این واقعیتی است که می توان از آن مطمئن بود.

* پیشاپیش از تبریک تمتم دوستان سپاسگزارم!

گذشت ثانیه ای

و من تکرار شدم

فضا پر شد از تکرار من

حتی هجوم سایه های نابکار

در فضای وهم آلود

مانعی برایم نبود.

تفاوت هست بین مذهب و معنویت و شاید در مملکت ما به خاطر محیط سیاسی و اجتماعی خاص خودش این فاصله کمی بیشتر هم باشد . آدمهای مذهبی که اصلا معنوی نیستند و برعکس . و البته در این میان شکی نیست که هر آدمی مسلک خودش را دارد و زندگی خودش را . و رابطه بین مذهب و معنویت را هر کس از نگاه خودش می سازد . چیزی که در اینجا می خواهم درباره ی آن بگویم نگاه رسانه به این موضوع است . پرداختهای خوبی در سینما دیده ام و در حوزه ی نوشتار و ترجمه هم حتما نوشته های نابی به جز آنها که خوانده ام وجود دارد .و اما تلویزیون... شاید شما هم سریالهای تلویزیون را در ماه رمضان -حتی نه به طور مداوم- دیده اید که گاهی چه ناشیانه و تصنعی حرفهایی را به زور به خورد مخاطب می دهند .( البته به کارهای گاهی مثبت کاری ندارم ). نمی دانم تا حالا شاهد سریال "اغماء" از شبکه 2 تلویزیون بوده اید یا نه ؟ فردی در قالب یک انسان با افکار شیطانی قصد گمراه کردن انسان مثبت فیلم را دارد . نه به پیامهای فیلم کار دارم و نه به نتیجه گیری که آدمها همیشه در معرض آزمایشند و نه حتی به مسایل فنی و اعتراض جامعه پزشکان و پرستاران . توجه من به شخصیت پردازی شخص اغواگر فیلم که ماهیتش هنوز معلوم نیست است . فرم لباس پوشیدن٬ طریقه ی حرف زدن و بعضی اعمالش مثل زیر باران نماز خواندن گفتن اینکه - فکر می کنی برای خدا فرقی می کنه که سه رکعت بخونی یا چهار رکعت٬ گفتن این مطلب که ـ همه چی را توی رساله ننوشته اند و...و... . شاید آدمهایی با این مشخصات را تا حال دیده باشید که مذهبی هم نیستند ولی انسانهای پاک٬ قابل احترام و پر از معنویت هستند . شخصیت پردازی الیاس در این سریال تخریب مسلم چهره ی این انسانهاست و به نظر نمی رسد که نا آگاهانه بوده باشد.

*جامعه ی پرستاران به پخش سریال اغما اعتراض کرد.

*والبته اعتراضش را پس گرفت!

*نگاه کوتاه به اغما

فردا اول مهره و من مثل همه ی دوره کودکی و نوجوانیم هول آغاز پاییز را دارم . البته حتی اون موقعهایی که معلم نبودم و یا حتی دانشجو یا دانش آموز این شروع فصل رنگها ٬ یه دلهره ی عجیبی به جونم می انداخت . انگار که حس کنی اول خطی برای شروع و ته ته دلت تردید داشته باشی که آماده ای ؟! شاید هم حتی مهم نباشه که من متولد ماه مهرم . همین که ۱۲ سال یا بیشتر٬ پاییز و اول مهر حکم یک آغاز را داشته ٬ فکر می کنم خیلی ها تجربه کنند این حس را این روزها .

*فردا باید روز قشنگی باشه با ازدحام کوچولوهای دبستانی و بوهای نو !